علم را بياموزد و به آن عمل نمايد و به جهت رضاى خدا به مردم تعليم دهد ، او را در ملكوت آسمان‌ها كه موضع ربوبيت و پادشاهى و عجايب و بدائع خدا است ، بزرگ نامند ، و گويند كه : از براى خدا آموخت و از براى خدا عمل نمود و از براى خدا تعليم داد » . 5 . باب در بيان صفت علما 67 / 1 . محمد بن يحيى عطّار ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از حسن بن محبوب ، از معاوية بن وهْب روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « علم را طلب كنيد و با آن ، به حلم و بردبارى و آرام آراسته شويد و فروتنى نماييد از براى آن‌كه آن را به وى تعليم مىدهيد ، و فروتنى كنيد از براى آن‌كه علم را از وى طلب نموده‌ايد . و علماى ستم‌كار مباشيد كه باطل شما حق شما را مىبرد و آن را ضايع مىكند » . 68 / 2 . على بن ابراهيم ، از محمد بن عيسى ، از يونس ، از حمّاد بن عثمان ، از حارث بن مغيرهء نصرى ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در فرمودهء خداى عزّوجلّ « إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ » « 1 » ، يعنى : « جز اين نيست كه مىترسند خدا را بعضى از بندگان او كه علما و دانايانند » . آن حضرت فرمود : « مقصود خدا از علما ، كسى است كه كردار او ، مصدّق گفتارش باشد . و هر كه كردارش گفتارش را تصديق نكند ( كه قول و فعلش مخالف يكديگر باشد ) عالم نيست » . 69 / 3 . چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد برقى ، از اسماعيل بن مهران ، از ابوسعيد قمّاط ، از حلبى ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه آن حضرت فرمود كه : « امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السلام فرمود كه : آيا شما را خبر ندهم با آن كس كه فقاهت و دانشمندى او به مرتبهء كمال رسيده ، و چنين كسى آن است كه مردم را از رحمت خدا نا اميد نسازد و ايشان را از عذاب خدا ايمن نگرداند در نافرمانىهاى خدا و ايشان را رخصت ندهد ، و قرآن را از روى بى رغبتى ترك نكند كه به سوى غير آن رغبت كند . بدانيد و آگاه باشيد كه خيرى نيست در علمى كه دريافتى در آن نباشد . آگاه باشيد كه خيرى نيست در خواندنى كه تأمل و عاقبت انديشى در آن نباشد . آگاه باشيد كه خيرى نيست در عبادتى كه تفكرى در آن نباشد » .

--> ( 1 ) . فاطر ، 28 .